Język łaciński ł_1_6_za_30_2 (2014/15)

Sylabus

Sylabus

Wymagania wstępne

1.Podstawowe wiadomości z gramatyki j. polskiego w zakresie fleksji i budowy zdania pojedynczego

Cele

1.zapoznanie z historią języka, alfabetem, iloczasem i akcentem.
2.wprowadzenie do koniugacji i deklinacji.
3.opanowanie techniki tłumaczenia zdań łacińskich i składni.

Treści kształcenia

1. Język łaciński –podstawowe informacje. Informacje ogólne: historia rozwoju j. łacińskiego, łacina jako przedmiot propedeutyczny, wpływ łaciny na inne języki. Alfabet, wymowa, iloczas i akcent w j.łacińskim. Budowa zdania pojedynczego: podmiot, orzeczenie, orzeczenie imienne, funkcje przypadków (podkreślenie dopełnienia bliższego), technika tłumaczenia zdań łaciń-skich.Wprowadzenie do koniugacji, nomenklatura koniugacyjna (modi, tempora, genera, perso-nae, numeri), formy podstawowe czasownika.

2. Fleksja łacińska - czasownik
- podział na koniugacje;
- infinitivus, imperativus, indicativus praesentis activi,
- indicativus imperfecti activi, indicativus futuri I activi.
- czasownik esse i composita;
- suplement do koniugacji III: czasowniki zakończone w 1 os. sing na –io, czasowniki o temacie na –u.
.
3. Fleksja łacińska – rzeczownik
- nomenklatura deklinacyjna (casus, genera, numeri);
- pytania o poszczególne przypadki, zakończenie gen. sing. jako cechy dystynktywnej poszcze-gólnych deklinacji i podkreślenie tematu fleksyjnego;
- ogólny podział na deklinacje.
- deklinacja: I i II (rzeczownik i przymiotnik, zapis przymiotników deklinacji I i II)
- składnia: dativus possessivus.
- participium perfecti passivi,participium futuri activi - budowa, znaczenie.
- pronomina: - pr.interrogativum; pr.personalia; pr.possessiva; pr. reflexivum i wyrażanie zwrotności w j. łacińskim.

4. Budowa, przekład zdania pojedynczego i składni ACI. Składnia accusativus cum infinitivo:
- istota składni (budowa, verbum regens, tłumaczenie);
- infinitivus praesentis activi i futuri activi w składni;
- zaimki osobowe i zaimek zwrotny w składni A.C.I;
- accusativus duplex.

Efekty kształcenia

WIEDZA

1.Student rozpoznaje przynależność rzeczowników do danej deklinacji i czasowników
do danej koniugacji.
2.Student tłumaczy formy i określa je w terminologii łacińskiej.
3.Student rozróżnia części zdania pojedynczego, wskazuje elementy konstrukcji.
4.Student opanowuje pamięciowo formy podstawowe i znaczenia słownictwa podawanego dla poszczególnych tłumaczonych tekstów.

UMIEJĘTNOŚCI
1.Student posługuje się wiadomościami z fleksji i składni podczas przekładu prostych zdań łacińskich na j. polski.
2. Podczas przekładu prostych zdań łacińskich student wykorzystuje opanowane pamięciowo słownictwo.

Metody dydaktyczne

1. wprowadzenie
2. wprowadzenie z prezentacją multimedialną
3. ćwiczenia audytoryjne: analiza przykładów zdań (metoda gramatyczno-tłumaczeniowa), praca w grupach, ćwiczenia fleksyjne, praca własna studenta
4. metody e-learningowe

Sposoby sprawdzania i warunki zaliczenia

1. Ocenianie ciągłe przygotowania studenta do zajęć oraz jego pracy na zajęciach.
2. Obowiązek frekwencji: dopuszczalna jest dwukrotna nieusprawiedliwiona
nieobecność na zajęciach; pozostałe nieobecności należy usprawiedliwić
(usprawiedliwienie lekarskie, sądowe lub z uczelni). Więcej niż dwie
nieobecności na zajęciach należy odpracować w ustalony z prowadzącym
zajęcia sposób (przygotowanie dodatkowego zadania, odrabianie zajęć z
inną grupą).
3. Zapowiedziane sprawdziany pisemne (od 1- 3) w ciągu semestru, trwające
od 45- 90 minut, nie później niż 2 tygodnie przed planowanym zakończeniem
zajęć; w wypadku nieobecności na sprawdzianie student ma obowiązek
zgłoszenia się do prowadzącego, by umówić się na zaliczanie materiału.

Ocena podsumowująca semestr jest oparta na ocenach uzyskanych z kolokwiów
oraz na ocenie wynikającej z ciągłego oceniania pracy studenta na zajęciach.
Ocena podsumowująca semestr jest oparta na ocenach uzyskanych z kolokwiów oraz na ocenie wyni-kającej z ciągłego oceniania pracy studenta na zajęciach.

Lektury podstawowe

1. Korpanty J. Mały słownik łacińsko polski Warszawa 1992
2. Kumaniecki K. Słownik łacińsko – polski Warszawa 1977 /i późniejsze/
3. Salomonowicz -Górska I. Język łaciński dla teologów Katowice 2006
4. Wilczyński S. Zarych T.Rudimenta Latinitatis Wrocław 1996 / i późniejsze/

Lektury uzupełniające

1. Jougan A. Słownik kościelny łacińsko-polski Poznań-Warszawa-Lublin 1958
2. Korpanty J. Słownik łacińsko –polski, Warszawa 2001
3. Samolewicz Z. Sołtysik T. Składnia łacińska, Bydgoszcz 2000
4. Sondel J. Słownik łacińsko-polski dla prawników i historyków, Kraków 2001
5. Wielewski M. Krótka gramatyka j.łacińskiego, Warszawa 1978